Luie dagen in het zonnige zuiden

Na zoveel water was ik toe aan iets anders en terwijl ik aan het dubben was of ik in het binnenland zou blijven, appte Janny. Janny en Bram komen net als ik uit Breskens en overwinteren ook met de camper. Zij waren inmiddels in Murcia en daar was ik niet zo ver vandaan. Ik reed via Veléz-Rubio in twee etappes naar Murcia. Opschieten was niet nodig, dus ik koos op goed geluk een lokale weg. Vierenveertig km lang reed ik voornamelijk op een hoogvlakte die tussen het Parque natural Sierra de Baza en het Parque natural de Sierra Narua-Los Vélez lag. Op de smalle, bijna kaarsrechte, glad geasfalteerde weg tussen veelal verlaten velden en wat bossen door kwam ik één auto tegen en één camper. Een prachtig, maar leeg land. Hier en daar stonden ruïnes van voormalige boerderijen en andere gebouwen en een enkele moderne landbouwschuur, maar nergens zag ik bewoners. Dat ze uit gebrek weggetrokken waren leek onlogisch, omdat de velden er goed uitzagen. Later hoorde ik dat in de Franco-tijd boeren gedwongen werden om in steden te gaan wonen, zodat ze beter onder controle gehouden konden worden.

De laatste dagen heb ik vooral gezond, een boek gelezen, gebreid, wat gefietst en gewandeld. Dat begon in Murcia, waar ik een paar gezellige dagen had. Ik werd er wel erg lui. Toen ik aankwam, was het zomers heet: 26 graden, dus was het eerste wat ik deed een korte broek aantrekken en met stoel en Gilles bij Janny en Bram in het zonnetje gaan zitten. Janny had heerlijke courgettesoep gemaakt dus koken hoefde ik die dag niets en het werd een gezellige avond. Erg leuk om weer eens gezelschap te hebben!
Het bleef prachtig weer, wat een cadeautje! De grote camperplek ligt op een parking bij een winkelcentrum tussen snelwegen en het was er continue vol: op zaterdag stonden er naast het officiële deel nog 41 campers op de gewone parking. Murcia zelf was 20 minuten fietsen en de drukke wegen rondom, hielden me tegen.

Vandaag heb ik weer eens een prachtig bergroute gereden. In dit stuk van Spanje zijn er niet zoveel routeopties. De voornaamste naar het Noorden gaat via de drukke rondwegen van Valencia naar de overvolle camperplaatsen aan de kust waar ik even klaar mee ben. De route van Sax naar de camperplaats in Requena was op één steil en bochtig stuk overweldigend mooi. Het is dat ik moest sturen en er geen stopplaats was, want ik had graag een foto gemaakt. Onderweg had ik al vaak grote kleurcontrasten in de landschappen gezien, zoals gele bergen met een rode top, of scherpe kleurlijnen dwars door velden heen. Maar dit was nieuw. De weg reed tussen uitgehakte stukken rots door die gestreepte vertikale kleurlijnen hadden in alle denkbare kleuren: groen, rood, blauwig grijs, terra, geel en wit in strepen naast elkaar. Zó mooi!

In dit bergachtige gedeelte van Spanje is wel water! Toen ik weer naar beneden reed zag ik een riviertje en wat beekjes, en dus reed ik door een vrij groen landschap. Wrang is dat er bij die ene gevulde rivier een kerncentrale staat die het water als koelwater nodig heeft en met zijn stomende hoge en brede witte pijpen het landschap ook nog verpest. De beoogde camperplaats in Jalance lag er vlakbij, dus dat voelde niet goed en toen ik  had gelunched en Gilles had uitgelaten, reed ik verder naar hier, waar het prima is.

Na Murcia was ik naar de Asociación Amigos de Acampada Campo Alegre in Sax gereden, waar ik al eerder naartoe zou gaan. Een prachtige kampeerplek met alles erop en eraan tussen olijf-en amandelbomen die in tussentijd van eigenaars, maar niet van intentie of opzet was veranderd. Het vriendelijke Frans-Engelse koppel was er net een week en zocht naar hun persoonlijke vorm. Alles is er, zelfs een zwembad, terras, speeltuin en een keuken waar je mag koken. De plekken zijn er heerlijk ruim met een eigen waterkraan en hier mag ik echt kamperen en bijvoorbeeld een tafel en stoel buiten zetten. Ik deed er twee dagen een handwasje, dat in de hete zon druipnat opgehangen in anderhalf uur droog was! Gilles vond het er saaaiiii, maar dat kwam doordat ik niet vooruit te branden was. We hebben een keer gewandeld en een keer een stuk gefietst maar ik heb voornamelijk in de zon geluierd en gelezen.
Fietsen was er lastig, want de vaak onverharde wegen liggen vol stenen. Ook de grond in de boomgaarden bestaat hier uit stenen. Raar hoor, Amandelbomen die in gelige steengrond groeien. Afgebrokkelde stukken zandsteen: hoekig, scherp en groot. Te groot om overheen te rijden, dus hobbelden we er slalommend omheen naar Sax. Jammer, want het landschap is aantrekkelijk om te fietsen en met een mountainbike denk ik wel goed te doen.

Ongemerkt ben ik zo aardig opgeschoten! Ik twijfel over de volgende plek. Zal ik via Zaragoza en de Pyreneeën naar Frankrijk rijden, of toch via Taragona en Figueres? Koud of nat weer is altijd een no-go, maar het is de komende week overal goed weer, met hooguit koude nachten, dus is ook via het binnenland en de bergen een optie. Wat heb ik toch een moeilijk leven…. Voor ik een besluit neem, slaap ik er een nachtje over. Welterusten.