In de bergen van Monchique ligt een prachtig plekje

Ik had de bus van Sevilla naar Portimão bijna gemist. Ik had het allemaal zo mooi uitgekiend. De auto terugbrengen, dan met de transferbus van het verhuurbedrijf naar het station en zo de bus in. Geen gesjouw met koffers, ideaal dus.
Maar het ging anders: Eerst kon ik niet tanken, want ik wist niet hoe de afsluiting openging. Er moest ergens een knopje zitten, maar waar? Onverrichter zake reed ik verder in het donker in een onvoorzien lange file langs onherkenbare wegen om op een verkeerd adres aan te komen: het oude. Paniek dreigde…. Uiteindelijk kwam ik ongetankt net op tijd aan om de auto in te leveren voor een nieuwe huurdag inging, maar de tijd drong. De bus gaat maar twee keer per dag en het tranferbusje was er nog niet: dezelfde file ...
Gelukkig waren ze lief en hielpen me! Ik mocht het tanken schappelijk afkopen en een alleen-Spaanssprekende-man heeft me met mijn koffers in een gewone auto speciaal naar het station gebracht. De file was inmiddels opgelost en ik had tien minuten over om de bus te vinden. Hoewel niemand leek te weten waar de bus zou stoppen en er nergens een bordje stond, wist een beveiliger gelukkig dat de bus bij ‘Macdonalds’ zou stoppen. Gelukkig zag ik de bus aan komen rijden, seinde de chauffeur en kwam ook dat goed.

De toeringcar was comfortabel,  de chauffeur vriendelijk en het landschap boeiend. Ik herkende veel: het grensgebied tussen Spanje en Portugal is prachtig. De moerassen van de Doñana en van Santa Christina in Spanje zijn uitgestrekt en vogelrijk. Ik zag ook net als vorig jaar overal ooievaars in hun nesten op elektriteitsmasten zitten. Grappig en onverwacht voor de verbaasde Amerikanen naast me.

De brug over de Guadiana reed ik in tegengestelde richting van vorig jaar. Toen was het prachtig weer, reed ik naar Ayamonte en bleef daar een paar dagen aan zee in een uitgestorven toeristenwijkje. Nu reed ik er langs, net als langs het Spaanse Villa Réal de Santa Antonio. Het blijft grappig om te zien hoe alles verandert zodra je een grens passeert, of dat nou Nederland-België is of Spanje-Portugal. Andere wegen, huizen en gebruiken. Over de grens in Portugal staan veel verkrotte huizenresten en bloeit overal klaverzuring. Deze gele bloemen vrolijken het kille voorjaar op. Het is ‘onkruid’ en het woekert en verdringt inheemse soorten, maar zo’n hele gele berm vind ik móói. Ook de amandelbomen en mimosa bloeien in deze tijd alsof de natuur zijn kans grijpt voor het te heet wordt.

De busreis ging traag. De route gaat langs alle belangrijke plaatsen tussen Sevilla en Lagos en stopt even bij busstations, treinstations en stadscentra en zelfs bij het vliegveld van Faro, waar de stop een half uur duurde. Vorig jaar haalde ik daar mijn nicht op die een weekje meereisde met de camper, dus herkende ik de plek en de omgeving. 

Als je haast hebt, is zo’n trage reis misschien vervelend, maar ik heb het ervaren als een boeiende  rondreis, inclusief extra stops om lokale mensen uit te laten stappen en een extra sanitaire tussendoorstop voor een meneer met hoge nood.

Toch kwam de bus op tijd in Portimão aan, waar ik door Lodewijk en Marjorie werd opgehaald om hen na een jaar weer te zien en de laatste dagen van mijn reis hun prachtige plek in de bergen van Monchique te leren kennen!

Wat een geluksvogels dat ze dit hebben kunnen kopen! Het huis ligt in een klein dal en heeft een flink stuk grond dat in terrassen tegen de berghelling is aangelegd met rondom een prachtig uitzicht. Overal staan fruitbomen, wat palmen en heel veel cactus- en vetplantsoorten. Er zijn terrassen die gedeeltelijk overkapt zijn en er is water genoeg. Ook nu was het weer niet geweldig, maar meestal kon ik buiten zijn en genieten van de natuur. Ruimte en stilte; ik kwam helemaal tot rust en hoefde verder eigenlijk niet veel meer dan er zijn. 

Eén keer gingen we uit eten. Een voltreffer! We gingen er op goed geluk heen, omdat het hoog in de bergen ligt en een fantastisch ver uitzicht zou hebben op de zee, Portimão en Lagos. Natuurlijk was het enige dat we in het donker zagen de lichtjes in de verte, maar het restaurant, O luar da Foia, maakte alles goed. Het was de eerste keer in Portugal dat ik echt fantastisch lekker heb gegeten. Ik mopperde altijd dat het eten in de restaurants daar welliswaar gezond was, met veel vis en groentes, maar tot dan altijd zo sáái. Zout en misschien wat peper, meer smaakmakers leken er niet te zijn. Tot deze keer dus. We hebben met zijn drieën zitten smullen van alles: gegrilde gekruide vis, gestoofde ossenstaart in een fantastische jus en allerlei bijgerechten: o.a. groentes en aardappelen uit de oven en een heerlijke salade van kleingesneden groentes. Natuurlijk was de wijn lekker en de koffie zoals overal in Portugal goed, dus gingen we blij en tevreden naar huis.

Ik wilde nog wel iéts zien van de omgeving voor ik naar huis ging, dus bezocht ik met Lodewijk de zondagochtendmarkt in Monchique, waar lokale boeren hun producten verkopen. We kochten er een chayote, een variant zonder stekels, wat makkelijker te gebruiken is. Het is een groente uit de komkommerfamilie die ik in een variant met stekels in Breskens in de kas kweekte. Erg lekker en veelzijdig, maar Lodewijk en Marjorie kenden hem niet. Ook de fantastische met kruiden ingelegde olijven, tomaten en zelfgemaakte schapenyoghurt gingen de tas in. Daarna liepen we in het bergstadje rond, winkelden wat en dronken koffie op een terrasje. 

Voor mij is dat een topuitje! Ik vind het geweldig om te zien hoe het dagelijks leven van de bewoners in zo’n stadje is. Ook dit keer in Portugal zag ik rustige, bescheiden, maar ook wat gereserveerde mensen. Het lijkt een groot verschil met Spanje waar ik het openbare leven als veel uitbundiger en luidruchtiger heb ervaren, vol heel andere, spontanere, vriendelijke en open mensen. Opvallend wat een verschil een taal en een grens kunnen maken. Er zijn vast ook grote historische verschillen, maar daar weet ik weinig van af.

Veel te snel naar mijn zin was mijn verblijf afgelopen en reisde ik terug naar huis. Een goede reden om volgend jaar weer terug te gaan, maar voor nu moet ik dealen met ons natte en vooralsnog koude kikkerlandje.