Já Valencia!

Valencia was weer heerlijk! Ik heb er genoten van het park dat in de voormalige rivierbedding van de Turia ligt en bijna 8 km door de stad kronkelt. Fiets-en wandelpaden, bankjes en andere zitplekken, grasveldjes, schaduwplekken, speeltuintjes, vijvers en sportvelden: alles wat buitenleven leuk maakt, vind je hier. Ik heb een paar musea bezocht en er nog meer van de buitenkant bekeken en de sfeer van de buitenwijken en de oude stad geproefd. Overal zijn parken vol bomen, bankjes en speelplaatsen. Op de gekste plekjes zitten mensen tijdens siësta op terrasjes hun sociale leven te onderhouden. En dat zie je allemaal gebeuren als je fietst! Fietsen is voor mij een uitkomst, want langer lopen dan een kwartiertje blijft lastig en op de fiets krijg je een goede indruk van een stad en ben je flexibel.

Het leuke van Valencia is, dat het net als veel andere Spaanse steden van de bewoners is en niet van de toeristen. Je wordt gedoogd, vriendelijk behandeld en je mag meegenieten van al het moois dat de stad te bieden heeft, maar jij moet je aanpassen aan de Valenciaanse gang van zaken. En dat vind ik heerlijk! Het geeft me een inkijkje in hun leven, zodat ik hun manieren beter begrijp. Ik ben ruim een week in en rond de stad gebleven en ben er naartoe en doorheen gefietst. De omgeving is vlak en naar en door de stad zijn fietspaden. Soms, als ik met mijn Nederlandse blik kijk, moet ik wel lachen. Bij elke kruising met een weg, pad of wat dan ook staat er een stopbord, soms elke 100 meter. De fietspaden zijn altijd tweerichtingverkeer en gaan vaak onaangekondigd aan de andere kant van de weg verder of stoppen gewoon. Het grappigste vind ik het als een fietspad om een boompje heengelegd is met een cirkel waarop een driewielertje wel kan draaien, maar een fietst ertegen botst of uit de bocht vliegt, dus rijden fietsers en elektrische steps daar over de stoep. Ook word je geacht niet sneller dat 10 km per uur te fietsen…..

Ik had er nog wel een week kunnen blijven, maar ineens was het genoeg en besloot ik wat ik nog niet gezien had voor een andere keer te bewaren. En nu ben ik min of meer per ongeluk in Jávea aan de Costa del Sol beland. Niet echt mijn keuze. Het stikt hier van de Nederlanders en Engelsen en ik zag zelfs een winkel met de naam Bliksem en tegenover een Fish and Chipszaak een cafetaria met Hollandse friet. Verder zijn dure winkels, allerlei clubs, sushi  en ander luxe eten de norm. Maar de zon was heerlijk warm vandaag, op het strandje naast de jachthaven liepen de honden los en mocht Yske met allemaal spelen. Er langs loopt een brede boulevard met lange zitbanken die vandaag gretig gebruikt werden. Overal waren kinderen aan het spelen met steps, fietsjes en skateborden terwijl de ouders zaten te genieten van de mooie dag. Ik sprak met wat mensen en die vertelden dat januari daar nog nooit zo koud was geweest en dat dit de eerste warme dag sinds tijden was.

De laatste paar dagen voor ik vertrok uit Valencia, stond ik in een buitenwijk op een rustig,  half leeg en verhard parkeerterrein waar veel groene ruimte omheen was om lekker met Yske te kunnen lopen. Schoon water tanken en vuil water e.d. lozen moet echter regelmatig gebeuren en ik vond nergens in de wijde omgeving een plek waar dat kon. Er waren alleen een paar onaantrekkelijke en heel dure camperplaatsen en campings die evengoed vol waren en waar je niet als passant betaald hun faciliteiten mocht gebruiken. Ik had terug kunnen rijden naar een van de vorige plekken, maar dat voelde raar en zo belandde ik hier.

De plaatsen waar ik deze reis tot nu toe beland ben, zijn allemaal door omstandigheden gedreven. Zelfs Valencia, wat wel op het verlanglijstje stond, was niet zo snel bedoeld. Ik kwam er in sneltreinvaart aan, voortgedreven door het slechte weer. Vaak maakte kou en heftige regen beoogde plekken ongeschikt of onaantrekkelijk. Nadat Vila Franca del Penedes tegenviel, reed ik verder. Ik stond eerder op die camperplaats en had er geen slechte herinneringen aan. Toen ik er de vorige keer stond, was het zomer en verstikkend heet. Nu winter en er hing een andere sfeer. De mensen reageerden verstoord en de speciale camperplaatsen waren vol, dus zocht en vond ik een plek op het gewone parkeerterrein ernaast. Ik installeerde me, zette het waterfilter neer, haalde de fiets van de drager en zo meer en ging Yske uitlaten, maar toen ik terugkwam, voelde het daar nog steeds niet goed. Als ik iets heb geleerd de afgelopen reizen, is het om altijd je gevoel te volgen! Dus deed ik de dingen opnieuw in omgekeerde volgorde, zette een tegenstribbelende Yske in zijn mandje en vertrok.

Goede raad was duur: Waar nu naartoe? Het was al vier uur en in deze tijd van het jaar vroeg donker. Ik besloot via de snelwegen in de richting van Valencia te rijden, want die wegen zijn goed en alleen aan de costa’s was de temperatuur redelijk. Nadat ik een paar uur gereden had en moe werd, reed ik een stopplaats bij Amposta in de Ebrodelta op. Ik maakte wat eten en besloot er die nacht te slapen en de volgende morgen naar een geschiktere plek te rijden om een paar dagen te blijven. In deze omgeving was ik eerder geweest. Je kunt er prachtig tussen de rijstvelden doorfieten, maar hier had Gilles twee jaar geleden de vishaak binnen gekregen die tot zijn dood leidde, dus wilde ik hier niet blijven.  De weersvoorspellingen voor deze omgeving waren niet goed, dus ik keek het nog even na. Er werd in heel Catalonië inderdaad vreselijk slecht weer verwacht met heel veel regen. Ik zocht op waar dat front naar verwachting zou stoppen en reed de volgende morgen heel voorzichtig met de ruitenwissers op de hoogste stand de delta uit naar Benicàssim waar het inderdaad beter weer was. Daar bleef ik een paar dagen tot ik door gebrek aan elektriciteit noodgedwongen verkaste naar een camperplaats met alles erop en eraan behalve natuur in Albalat dels Sorells, waar ik in plaats van twee, vier dagen bleef omdat storm Ingrid weggaan verhinderde….