Even een pas op de plaats
12 februari 2026 - Daimús, Spanje
Het is twee minuten voor twaalf en omdat ik niet kan slapen in een camper die zo hard schudt, dat het water uit mijn glas klotst, begin ik te schrijven over de laatste week. Het stomt dus weer eens. Dit keer heet de storm Niels. Het is anders dan tot nu toe, want het is warm, 20 graden vannacht en het regent niet, maar een raampje open is geen optie nu.
Sinds 5 dagen sta ik op een camping in Daimús, vlakbij Gandia, aan een rustig stukje kust net voor Valencia waar het tot vanavond superrelaxet was. Ik belande er zaterdag en scoorde de laatste beschikbare plaats nadat ik bij zeven plekken bot had gevangen.
Alicante was daarvoor mijn doel, want dat zou de warmste en droogste stad van de provincie Valencia zijn en ik had wel zin in warm weer. Uitgerekend daar regende ik kletsnat toen ik op weg was naar het museum voor moderne kunst, het MACA, waar ik Dalí’s, Picasso’s en Miro’s werk wou gaan bekijken. Google was de weg kwijt en ik dus ook. In oude steden met kronkelige smalle straatjes met éénrichtingsverkeer gaat het steeds mis. Mijn telefoon was ver leeg door het zoeken en de camper stond ergens in een buitenwijk tussen flats op een veldje bij gebrek aan beter. Ik was kletsnat en koud, dus zo een museum in gaan kon toch niet en ik durfde niet te riskeren dat ik in het donker zonder navigatie de weg terug niet zou kunnen vinden. Dus maakte ik rechtsomkeerd en fietste ik met ware doodsverachting over de drukke wegen terug. Op de heenweg had ik een veilige route gekozen, maar dat was geen optie zonder navigatie.
Bij de camper aangekomen bleek ik nog niet te kunnen uitpuffen en droog en warm te worden, want het veldje was veranderd in een kleipap waar mijn schoenen en fietsbanden zich in vastzogen. Met enorme dikke kleizolen en -banden bereikte ik de camper waar Yske ongeduldig wachtte. Hij moest nog uitgelaten worden en uitstel ging niet helpen, dus pakte ik mijn crocs die hetzelfde lot als mijn sneakers ondergingen, evenals Yskes pootjes.
Tot zover Alicante. Jammer van het museum, het castillo de santa Barbara en de andere bezienswaardigheden, maar ik was helemaal klaar met de drukte, de vergeefse moeite en het gedoe, dus maakte ik de volgende morgen één en ander zo goed en zo kwaad als het ging schoon - Yskes pootjes had ik ‘s avonds nog gedaan- , laadde mijn kleiïge fiets op, koos op goed geluk een kustplaatsje en vertrok alvast richting terug met als enig doel een plek om mijn campingstoel neer te zetten, wat rust, warm water, elektriciteit en als het even kon zon.
En dat is gelukt. Camperplaats nummer 7 was overvol, maar er bleek ook nog een camping te zijn en daar had ik geluk. Op de camping die er zo te zien al heel lang was, stond ik tussen huurcabines, caravans, tenten en overwinteraars overal vandaan. Alles was echt keurig en heel goed geregeld en de ruimte en rust en een gevoel van veiligheid straalde op iedereen af. Meestal vind ik dit erg saai, maar nu zette ik mijn campingspul buiten en voelde me senang tussen al die verschillende mensen. Mijn buurman was een behulpzame, beetje maffe Duitser met een afgetrainde zwarte herdershond in een vintage caravan. Tegenover me woonden twee jonge mensen in een klein tentje, die verdwenen en verschenen op rare tijden op hun scooter. De Zwitserse overwinteraars waren erg op zichzelf en de knorrige Fransman die boos werd toen Yske wat te lang naar zijn zin blafte, kwam zich daarvoor later in zijn beste Engels verontschuldigen. Kortom: ik had even een luiervakantie tijdens mijn reis en vond het prima. De zon scheen meestal, ik ben niet natgeregend, ik heb in korte broek en hemdje gefietst, heb veel gelezen en een beetje gebreid, allerlei huishoudelijks gedaan en veel met Yske langs het strand gewandeld.
Zo gingen er 5 dagen voorbij en nu wil ik verder. Waarheen? De windvlagen gooien roet in het eten, dus mijn plan om nu ergens te gaan fietsen lijkt me niet slim. Eerst maar eens de weersverwachtingen in andere plaatsen bekijken. Wat het wordt, vertel ik later.
Nu in ieder geval de zon schijnt en het niet regent, durfde ik eindelijk landinwaarts te rijden en nu ben ik in een andere wereld. Een bergdorpje, dus kouder, maar de zon schijnt en er is een stuk minder wind. Ben benieuwd
Maar, je hebt het weer gered💪
Als het kan, ga dan bij goed weer nog een keer naar Alicante!
Groetjes uit grijs Gent. Maar eigenlijk heb ik het hier best naar mijn zin...
XX
Het lijkt erop dat het weer na morgen ( hier nog een buitje) definitief verbetert: 2 weken zon is de voorspelling. Zonder einddoel de hele weg reizen geeft vaak de leukste ontdekkingen!
Wanneer wil je vertrekken?
En nu ga ik op zoek naar leukere belevenissen 😘
Na al die jaren op die manier heb ik het stilaan gehad met die vrijwillige verbanning 😂🙄😂
Veel liefs Catalina en tot in Gent of Vlissingen in de lente. XX
Vandaag een laagje sneeuw hier.
XX
Liefs
Hopelijk kun je nu van de zon gaan genieten!